YIKILMA SAKIN

Yıl 1969… Ünlü şair Ataol Behramoğlu, yedek subay olarak askerlik yaparken bir subaya karşı geldiği için Trabzon’dan, Malazgirt’e sürgüne gönderilir. Aynı dönemlerde Muş’ta askerlik yapan ve o yıllarda Marksist olan şair dostu İsmet Özel’e bir yolunu bularak bir şiir gönderir. “Yıkılma Sakın” başlıklı şiir şöyledir:

İsmet Özel, arkadaşının gönderdiği şiire hemen cevap vermek ister ama askerlik yaparken şiire adapte olması son derece zordur. Hemen bir yolunu bulur ve o dönemlerde diş çektiren askerlerin bir gün istirahat aldığını aklına getirip üç çürük dişini çektirir ve üç gün istirahat alır. Fakat üç gün içinde şiirini bitiremez. O da biraz çürük ama kurtarılabilecek üç dişini daha çektirip üç gün daha istirahat alıp “Yıkılma Sakın” başlığını kullanarak bana göre Türk Edebiyatı’nın en sağlam şiirlerinden birini bitirir.

Sana durlanmış kelimeler getireceğim

Pörsümüş bir dünyayı kahreden kelimeler

Kelimeler, bazıları tüyden bazısı demir

Seni çünkü dik tutacak bilirim

Kabzenin, çekicin ve divitin

Tutulduğu yerden parlayan şiir.

Zorlu bir kış geçirdim, seninki gibi nefti

Acıktım, bitlendim, bir yerlerim sancıdı

Sökmedi ama hoyrat kuralları faşizmin

Çünkü kalbim aşktan çatlayıp yarılırdı.

Her sabah çarpışarak çekilirdi karanlık alnacımdan

Acılar bile duymadım kof yürekler önünde

Beynim her sabah devrimcinin beyniydi

Ayaklarım donukladı gelgelelim

Sağlığın yerinde mi?

Yaraların kabuğu kolayca kaldırılıyor

Halkın doğurgan dünyasına dalmakla

Onların güneşe çarpan sesini anlamayan

Dört duvarın, tel örgünün, meşhur yasakların sahipleri

Seyir bile edemezken içimizdeki şenliği

Yılgı yanımıza yanaşamazken

Bizi kıvıl kıvıl bekliyorken hayat

Yıkılmak elinde mi?

Boşuna mı sokuldu bankalara

Petrol borularına kundak

Kurşun, işçinin böğrünü boşuna mı örseledi

Varsın zındanların uğultusu vursun kulaklarımıza

Yaşamak

Bizimçün dokunaklı bir şarkı değil ki.

Bu yürek gökle barışkın yaşamaya alışmış bir kere

Ve inatla çevrilmiş toprağın çılgarına

Yazık ki uzaktır kuşları, sokaklarıyla bizim olan şehir

Ama ancak laneti hırsla tırpanlayamamak koyuyor insana

Öpüşler, yatağa birden yuvarlanışlar

Sevgiyle hatırlansa bile hatta.

Köpüren, köpürtücü bir hayatın nadasıdır kardeşim

Bütün devrimcilerin çektikleri

Biliriz dünyadaki yorgunluk habire mızraklanır

Dağlarda gürbüz bir ölümdür bizim arkadaşlarınki

Pusmuş bir şahanız şimdilik, ne kadar şahan olsak

Ama budandıkça fışkıran da bizleriz

Ölüyoruz, demek ki yaşanılacak…

Geçtiğimiz aylarda Kara Harp Okulu’ndan mezun olan öğrenciler bir gelenek olarak Subay andını okuyup kılıç çatmış ve “Mustafa Kemal’in askerleriyiz” sloganı atmışlardı. Kendileri hakkında ışık hızıyla soruşturma başlatılmıştı. Son yapılan haberlere göre başta dönem birincisi Ebru Eroğlu olmak üzere slogan atan teğmenler ihraç talebiyle Yüksek Disiplin Kurulu’na sevk edilmiş. Aslında Genelkurmay Başkanı’nın “terör örgütü kurmak ve yönetmek” suçuyla hapis cezası aldığı bir ülkede herhangi bir şeye şaşıramıyor insan ama gene de üzülmekten kendini alamıyor. Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatına vakıf olanların bileceği üzre Mustafa Kemal Harp Akademisi’nden mezun olur olmaz dönemin padişahı Abdülhamit’e karşı olduğu düşüncesiyle birkaç ay hapis yatmış ve sonra da ordudan atılmayıp Şam’a sürgün edilmişti. Neden Mustafa Kemal ve arkadaşları ordudan ihraç edilmedi de sürgüne gönderildi? Benim fikrim, her ne kadar Osmanlının en fazla toprak kaybı Abdülhamit döneminde olsa da sonuçta bir “devlet aklı” vardı. Ve o akıl şunu diyordu: farklı fikirlerde bile olunsa savaşlarda yarar sağlayabilecek yetenekli ve yetişmiş kişileri ordudan ihraç etmemelisin. Bu kararın haklılığı ve semeresi de  özellikle Çanakkale Savaşı’nda alındı.

 

Bir ülkenin ruhunu, tarihini ve geleceğini ayakta tutan en büyük gücün, şuursuz kalabalıklardan değil, şuurlu bireylerden geldiğini hepimiz biliriz. Gelecek, adımlarını özgürce ve bilinçle atan, yüreğinde adalet, sadakat ve vatan sevgisi taşıyan insanlarla inşa edilir. Yıkılmaz, sarsılmaz bir irade, kuşaktan kuşağa çalışkanlık ve inanca dayanan bir miras bırakır. Bu mirası yaşatmanın yolu, korkuları aşmak, haksızlıklar karşısında direnmek ve adımlarını cesaretle atmaktan geçer. Tarih boyunca özgürlük ve onur için verilen mücadeleler, sadece silahlarla değil, bilgelikle ve sarsılmaz bir şuura sahip olan yüreklerle kazanılmıştır. Mustafa Kemal Atatürk’ün rehberliğini izleyenler, onun ilkelerine olan sadakati yalnızca bir sözde değil, ruhunun derinliklerinde yaşatır.

Bugün bazı sesler, bu sadakati sorgulamaya cesaret edebilir, hatta susturmak isteyebilir. Ancak bilinir ki özgür irade ve vatan aşkının yoğun olduğu kalpler, en baskılı günlerde bile yıkılmaz; daha da güçlenir. Zulme direnişin en büyük sembolü, onurlu bir duruş ve çekilmeden ileri adım atmaktır. Cesaretin anlamı, zor zamanlarda bile şuuru ayakta tutmaktır.

Unutulmaması gereken şudur: Bir milletin bekası, onurlu bireylerinin iradesiyle korunur. Çatlaklardan sızan karanlığa, ümit ateşini yakan yürekler karşı koyar. Yukardaki muhteşem şiir nasıl bitiyordu: “Ölüyoruz, demek ki yaşanılacak”…

Ve bir kez daha hatırlatalım: ne olursa olsun, YIKILMA SAKIN! Çünkü bu topraklar, iradesini ve umudunu kaybetmeyenlerin omuzlarında yükselir.